Kras Jeugdwerk is actief in de kansenwijken van Antwerpen. Dat doen ze niet zonder reden. In de context van een stad, en zeker in de wijken waar ze werken, willen ze een antwoord bieden op de maatschappelijke kwetsbaarheid van de kinderen en jongeren die er leven. Ze richten zich dan ook specifiek op thema’s als welzijn, onderwijs, meisjeswerking en arbeid. Op deze domeinen kunnen ze met jeugdwerk een brug vormen om kinderen en jongeren te laten aansluiten in de samenleving.

Bij Kras geloven ze in de kracht van kinderen en jongeren. Ze reiken hen kansen aan en vertrekken in hun werking steeds vanuit de kinderen en jongeren zelf. Ze willen een eigen, veilige plek bieden in de maatschappij, van waaruit kinderen en jongeren kunnen groeien. Een plaats bieden doen ze zowel fysiek als psychologisch: een plek waar kinderen en jongeren aanvaard worden in plaats van getolereerd, waar ze kunnen bijdragen in plaats van slechts gedoogd te worden.
Om dit waar te maken, is hun werking uitermate laagdrempelig, zoals bij een instuif waar iedereen gewoon binnen en buiten mag lopen wanneer hij of zij dat wil. En dat werkt. Veel kinderen en jongeren vinden in Kras een ‘tweede thuis’. Dit biedt een sterke vertrouwensbasis, van waaruit ze vertrekken om hen autonomie en verantwoordelijkheid te bieden, en hen belangrijke waarden mee te geven.

Ze willen continu actief aanwezig zijn in de brede leefwereld van kinderen en jongeren. Ze werken met steunpunten per wijk, en zijn van daaruit ook actief op pleintjes en straten. Hierdoor kunnen ze erg lokaal een aanbod bieden op plaatsen die voor de kinderen en jongeren belangrijk zijn. Doordat de steunpunten samenwerken binnen de organisatie, kunnen ze daarnaast ook wijkoverschrijdend werken.

Verscheidenheid is een onmiskenbaar onderdeel van de steeds veranderende samenleving en de dagdagelijkse realiteit. Verscheidenheid in leefwereld, socio-economische status, etniciteit, cultuur, waarden en normen…
Bij Kras geloven ze dat verscheidenheid kansen en mogelijkheden biedt, zonder voorbij te gaan aan de moeilijkheden die erbij komen kijken. Hierbij vertrekken ze steeds vanuit de beleving van de kinderen en jongeren van deze verscheidenheid.
Vaak krijgen kinderen en jongeren te maken met sociale uitsluiting. Omdat sociale uitsluiting een probleem is dat zich op verschillende niveaus manifesteert, willen ze hier ook op alle niveaus mee aan de slag. Dit betekent dat ze met de kinderen en jongeren zowel individueel werken als in groep, maar ook hun stem willen laten horen in het maatschappelijk debat.